Wanneer kinderen zich buigen over de prehistorie, lijkt het verleden plots veel dichterbij. Het zesde leerjaar ontdekte dat kunst niet begint met verf uit een tube of penseelstreken op een doek, maar met eenvoudige middelen: pigmenten, olie en houtskool. Wat duizenden jaren geleden vanzelfsprekend was, krijgt in het klaslokaal opnieuw betekenis.
Met een vijzel werden paprikapoeder, houtskool, krijt en kurkuma fijngemalen. Deze pigmenten vermengd met olie tot warme, aardse tinten. Geen synthetische kleuren, maar kleuren die rechtstreeks uit de natuur lijken te komen. De leerlingen ontdekten hoe onze verre voorouders hun materialen niet zomaar uit een winkel haalden, maar letterlijk uit hun omgeving.
Daarna volgde het houtskool, waarmee de leerlingen contouren trokken: een dreigend dier, een silhouet in beweging, een jachttafereel vol spanning. Geen overbodige details, alleen de essentie. Geen gedetailleerde prenten zoals wij die kennen, maar lijnen die een verhaal suggereren, beelden die meer oproepen dan ze tonen.
Het bijzondere aan zo’n oefening is niet alleen de techniek, maar vooral het besef dat kunst en creativiteit al zolang bij de mens horen. Grotschilderingen zijn misschien wel de oudste vorm van verhalen vertellen. Ze tonen dat mensen, toen en nu, de behoefte hebben om iets vast te leggen, om zichzelf en hun wereld te begrijpen. Kunst was toen nog geen luxe, maar een manier om te communiceren, te eren of zelfs om te overleven.
